كنارِ همين سوختگان


شعر تازه يي از سيدعلي صالحي


شعله ور به شين آباد
    
    من هم در شيونِ سيران و ستاره مُرده ام...
    
    سَرِ شما
    
    مشغولْ مانده گانِ تاريكي به سلامت!
    
    نگاهشان كنيد
    
    فرشتگانِ سوخته
    
    با سرانگشتِ روشن شان در باد
    
    راهِ نجاتِ جهان را نشان مي دهند،
    
    كلماتِ من از شرمِ اين كنايه
    
    گُر گرفته اند!
    
    نگاهشان كنيد
    
    آنجا... دستِ لرزانِ كودكانه يي
    
    بر تخته سياهِ سپيده دم نوشته است:
    
    نفت، سفره، سوختن،
    
    درد، دنيا، دبستان...
    
    چرخ مي زنم در آتش و دريا جوابم نمي دهد!
    
    
    
 روزنامه اعتماد، شماره 2566 به تاريخ 22/9/91، صفحه 16 (صفحه آخر)

اندوه/از چهل نامه ي كوتاه به همسرم

...هيچ چيز مثل اندوه، روح را تصفيه نمي كند و الماس عاطفه را صيقل نمي دهد؛ اما ميدان دادن به آن را هرگز نمي پذيرم؛ چرا كه غم، حريص است و بيش تر خواه و مرز نا پذير، طاغي و سركش و بد لگام.

 

از نامه ي پنجم كتاب " چهل نامه ي  كوتاه به همسرم" نادر ابراهيمي ، چاپ نوزدم1390، انتشارات روز بهان