پنجمين فصل تمام سال‌ها

شباویز

hadivahidi — Thu, 03 Jul 2008 08:46:18 GMT

این مطلب به دنبال چاپ مطلبی از آقای امین‌اله رشیدی در صفحه آخر روزنامه اعتماد روز یازده تیرماه به نام مرغ سحرنوشته‌شده و در صفحه آخر همان روزنامه در روز پنجشنبه سیزده تیرماه با نام شباویز(به قلم اینجانب )به چاپ رسیده است.

در یادداشتی که هنرمند ارجمند جناب آقای امین الله رشیدی در شماره 1713 روزنامه فخیم «اعتماد» (سه شنبه 11 تیرماه 1387) با عنوان «مرغ سحر» در صفحه 20 به رشته تحریر در آورده و به چاپ رسانده‌اند، اصلی‌ترین نکته‌یی که حاصل می‌شود، بوی نه چندان خوش آن است که مشام هر انسان فهیم هنردوست را می‌آزارد و تذکار نکات ذیل به نظر این بنده حقیر ضروری است:
1- در این‌که آقای رشیدی خود هنرمندی شایسته‌اند شکی نیست و ایشان علاوه بر خوانندگی، به چندین هنر هم آراسته‌اند از جمله آهنگ‌سازی و تصنیف‌سازی و آن‌چه خوبان همه دارند ایشان به تنهایی دارا هستند. اما اصلی‌ترین کاری که از آثار ایشان بر می آید حس نوستالژیک آن‌ها است که خوشایند است و نویسنده این سطور نیز، تعدادی از آثار ایشان را به همین سبب دوست می دارد و لاغیر.
2- استاد محمدرضا شجریان عصاره همه مکتب‌های موسیقی فاخر ایرانی است. ایشان در سال‌های پس از انقلاب، چراغ این هنر والا را روشن نگه داشته‌اند و روح بزرگ ایران و ایرانی را به جهانیان شناسانده و نمایانده‌اند و دست هنرمند ایشان به خاطر این امر خطیر بوسیدنی و کار ارزنده ایشان به خاطر برگزاری کنسرت اخیر در ایران- با توجه به مشکلات برگزاری- قابل تقدیر و ستایش است.
3- «تکرار» همواره بد نیست و استاد رشیدی که خود در شعر و شاعری هم دست دارند به درستی می‌دانند و نیک آگاهند که «تکرار» از صنایع بدیعی به شمار می‌رود. آیا طلوع دل‌انگیز و غروب خاطره‌انگیز خورشید- که هر روز تکرار می‌شود- ناخوشایند است؟، و حکایت «مرغ سحر» حکایتی این‌چنینی است نه آنچنان که در «مرغ سحر» (یادداشت مورد نظر) به تصویر کشیده شده‌است.
4- در جای جای بندهای نوشتار استاد رشیدی کنایه‌های نه چندان خوش- که پهلو به توهین می‌زنند- به مردم فهیم و علاقه‌مند به موسیقی فاخر و استاد کم نظیر- محمدرضا شجریان- موج می‌زند و این امر شایسته موی سپید جناب رشیدی نیست. ایشان می‌بایست حمایت معنوی خود را از برگزاری چنین کنسرت‌هایی ابراز می‌کردند که سوگ‌مندانه می‌گوییم برعکس عمل کرده‌اند.
5- تصنیف‌های تر و تازه و بی‌نظیر استاد شجریان در 30 سال گذشته چیزی نبوده‌اند که از نظر پنهان بمانند. چرا به آنها هیچ اشاره‌یی نشده‌است و تنها با کلمات نجیب و هنردوست ملت عزیز ایران نواخته شده‌است.
اگر بخواهیم به موارد دیگر یادداشت «مرغ سحر» بپردازیم، حرف و حدیث به درازا می‌کشد اما چه بهتر است همگان این را بیاموزیم که تنها عیب‌ها را نگوییم و از هنرها نیز سخن به میان آوریم و یک خواهش از محضر استاد دوست‌داشتنی جناب آقای امین‌الله رشیدی
استاد ارجمند تصویری را که از حضرت عالی در اذهان کسانی چون بنده- که از نسل سومیم- نقش بسته و تصویر دلنشینی است، با یادداشت‌هایی علیه هنرمندانی چون شجریان مخدوش نفرمایید.

معرفی کتاب

hadivahidi — Thu, 26 Jun 2008 10:44:18 GMT

استعاره و مجاز در داستان

پژوهشي در حوزه زبان شناسي

محمدرضا اصلاني

چاپ اول :زمستان1386

(به نظر تازه آماده ي پخش شده است. )

انتشارات نيلوفر

« در نقد ادبي سال هاست كه شيوه هاي گوناگوني متداول بوده است.ازآن جايي كه تارو پود ادبيات از زبان پديد آمده است و زبان شناسي وظيفه اش مطالعه علمي زبان مي باشد ، برخي از دستاورد هاي زبان شناسي مي تواند در نقد ادبي شيوه اي موثر باشد.

رومن ياكوبسن كه بي ترديد از پيشكسوتان زبان شناسي نوين است،كوشيد شيوه كاربرد زبان شناسي را در ادبيات نظام بخشد.او در دفاع از نقد هاي ادبي زبان شناسانه در سال 1958ميلادي گفت:

"شعر شناسي به مسائل (مسايل)ساختار كلام مي پردازد،درست همان طور كه در تحليل نقاشي به ساخت تصويري پرداخته مي شود.از آنجا كه زبان شناسي علم جهاني ساختار كلام است،شعر شناسي را بايد جزء مكمل زبان شناسي دانست."

از همين منظر،نگارنده اين دفتر بر آن بوده است تا با رويكردي زبان شناسانه ،از منظر رومن ياكوبسن سه اثر مشهور ادبيات داستاني فارسي ، بوف كور،سنگ صبورو شازده احتجاب را تحليل كند.»

بهشت گم شده

hadivahidi — Thu, 19 Jun 2008 11:08:18 GMT

ياد هميشگي دكتر شريعتي و دكتر چمران به خير باد.

قضيه ي دانشگاه زنجان - كه درستي و نادرستي آن معلوم نيست - گراني و بسياري چيزهاي ديگر را به فراموشي سپرده است!

كوچه ي اعتماد السلطنه در محله ی سرچشمه، با عمارت هاي دل گشاي قديمي اش،آيينه ي تمام نماي فرهنگ و هنر مردمان ديروز در اين محله ي ديرين شهر بود.سال هايي پيش از اين،از آن طر ف ها كه مي گذشتي حال و هوايي عجيب و آسماني مي گرفتي ، به خصوص آن هنگام كه ذوقت را عطر دل انگيز پيچك هاي امين الدوله – كه سر از ديوارها به در كرده بودند – مي نواخت وبه راستي پنجره اي روشن به بهشت الاهي در مقابلت گشوده مي شد.ياد خانه هاي درندشت با باغچه هاي بهشت وار به خير!

در يكي دو سال اخير بيش تر خانه هاي اين محل به قفس هاي آپارتماني تبديل شده اند.گويي آن بهشت اصلن وجود نداشت و همه محكوم به جهنم آپارتمانيم.اكسيژني هم كه به ريه هايت فرو مي رود آلوده ي آلوده است.گويي هواي دوزخ در شريان هايت جاري است.

خدا كند در هياهوي زندگي ماشيني به هواي زيستن،زندگي را از ياد نبريم.

آتش اين بار دود كرد

hadivahidi — Sun, 08 Jun 2008 11:36:18 GMT

آتش اين بار دود كرد

خالق " آتش بدون دود " در" يك عاشقانه ي آرام " " بار ديگر به شهري كه دوست مي داشتم " رسيدو شانه هاي تكيده ي ادبيات امروز تكيده تر شد....

نادر ابراهيمي نويسنده ، شاعر، فيلمنامه نويس و فيلمساز در گذشت. خدايش بيامرزاد.همو كه سالياني پيش تر ، موسسسه ي ايرانسناسي و موسسه ي همگام با كودكان و نوجوانان را تاسيس كرد.ابراهيمي از نويسندگان جريان ساز دهه ي چهل در كنار بهرام صادقي ،جمال مير صادقي و غلامحسين ساعدي و... بود.

او را بيش تر با "بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم " شناختم و سال هاست آرزوي خواندن رمان هفت جلدي "آتش بدون دود " اورا در خود مي پرورانم.رماني كه صمدي عزيز مي گفتند به نيمه ها يش كه رسيدي ، ديگر تحمل ادامه دادنش را از دست مي دهي (نمي دان م اكنون نيزهمان نظر را دارند پا نه؟ ) شايد همين گفته، شوق خواندنش را از من ستانده است.

اختلاطش در سال هاي اخيربا نحله ها و گروهايي نا راحتم مي كرد و دوست نمي داشتم نويسنده ي سفارشي شود و همين امرباورم را نسبت به آثارش مي شكست. به قول عبدالعلي دستغيب« به گمان من نادر ابراهيمي پس از آتش بدون دود به عنوان يك نويسنده ديگر تمام شده بود.» ياد و خاطره ي عمو سيبيلو گرامي باد.

غزل

من از نگاه تو رنگ بهار مي گيرم

هزار خوشه از آن سرمه زار مي گيرم

ببار برتن من آي ....ابر باران زا

كه در زلالي تو ، بر گ و بار مي گيرم

كرشمه هاي تو دل مي برد به آساني

مگر كنار تو – دريا !- قرار مي گيرم؟!

تقاص اين همه دلتنگي دل خود را

به بوسه از دهنت، آبدار مي گيرم

* *

مدد براي غزل هاي عاشقانه ي خويش

ز شعر هاي تر شهريار مي گيرم

هادي وحيدي

غروب جلال

hadivahidi — Sat, 31 May 2008 18:10:18 GMT

الف:

23 سال از در گذشت زنده ياد فريدون توللي ،شاعر ميانه رو نو آيين – البته نه از طيف روشن ترها – كذشت. يادش گرامي....كاش انتشارات نگاه ،همه ي شعرهايش را در يك مجموعه منتشر كند.مثل آثار ديگر شاعران كه روانه ي بازار كتاب كرده است.(8/3/87)

ب:

غروب جلال

همراه با

«از آنچه رفته حكايت»

نا گفته هاي سيمين دانشور از جلال آل احمد

چاپ اول 1384(چاپ اول نشر آيينه جنوب ، به نظر مي رسد تازه پخش مي شود )

شمارگان 2200

48 صفحه 750 تومان

انتشارات آيينه ي جنوب

اين كتاب كوچك كه اطلا عات دقيقي اززنده ياد آل احمد به دست مي دهد ، از سه مقاله تشكيل يافته است: شوهرم جلال ، غروب جلال ، از آنچه رفته حكايت.

اين چاپ كه در واقع دومين چاپ است و 10 – 15 سال پيش از سوي ناشرديگري به دست نشر سپرده شده بود و بهاي آن تقريبن 50 برابر شده است ، در اصل پاسخي است به ادعاي كشته شدن جلال كه شمس آل احمد زير علم اين ادعا سينه مي زند.در اين چاپ «از آنچه رفته حكايت» اضافه شده است.

خانم دكتر دانشوردر مصابحه اي از چاپ تازه تري از اين اثر خبر داد ه اند كه به زودي از سوي انتشارات نيلوفر روانه ي پيش خوان كتاب فروشي ها خواهد شد.شايد چاپ سوم افزوده هايي هم داشته باشد...

انتشارات نيلوفرپيش از اين ها در 4 جلد نامه هاي سيمين و جلال را منتشر كره است كه مطالعه ي آن ها در شناخت اين دو بزرگ تأثيرگذار، تأثيرگذار است .

ج:

ملكم خان

نظريه پرداز نوسازي سيلسي در صدر مشروطه

حسن قاضي مرادي

چاپ اول 1387

شمارگان 3000 نسخه

4800 تومان

نشر اختران

« در اين كتاب با بررسي انتقادي 50 سال فعاليت سياسي ملكم خان، دستاورد ها و تأثيرهاي انديشه وعمل او به عنوان نظريه پرداز نوسازي سياسي در صدر مشروطه معرفي شده است. در عين حال ، اين بررسي پرتوي مي افكند بر نقش روشنفكران ايران در دگر گوني هاي سياسي – اجتماعي در دوره اي كه به نهضت مشروطيت انجاميد.

فصل اول كتاب شامل تحليل سه دوره ي متمايز فعاليت سياسي ملكم است.

به علاوه از آنجا كه ملكم خان از تأثير گذارترين روشنفكران صدر مشروطه بود ، هر پژوهشگر تاريخ كه به بررسي اين دوره پرداخته ، خود را ناگزير ديده است كه نسبت به فعاليت هاي سياسي ا.و موضع گيري كند. در فصل دوم كتاب ، آراي برخي پژوهشگران ، به ويژه ماشاء اله آجوداني در كتاب "مشروطه ايراني"، در ارتباط با فعاليت هاي سياسي ملكم با رويكردي انتقادي تحليل شده است.»

اخراج خبر نگاران

hadivahidi — Mon, 26 May 2008 19:56:36 GMT

خبرگزاري دانشجويان ايران - زنجان

خبرنگاران روزنامه "مردم نو" به دليل پيگيري حقوق صنفي خود توسط مدير مسئول روزنامه اخراج شدند.

يكي از خبرنگاران اخراج شده اين روزنامه در گفتگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) منطقه زنجان، گفت: اين اقدام در پي اخطار سازمان كار و امور اجتماعي استان مبني بر پرداخت حق و حقوق هيئت تحريريه اين نشريه توسط مدير مسئول به وقوع پيوست.

سميه ميناخاني اظهار نمود: رضا سواري ، مدير مسئول روزنامه مردم نو طبق اين اخطاريه موظف بود پس از گذشت 20 روز از دريافت نامه ، نسبت به پرداخت حق بيمه ، حق سنوات ، اضافه كاري ، حق ماموريت و ... خبرنگاران اقدام نمايد كه بعد از سپري شدن اين مدت، مدير مسئول روزنامه با ارسال نامه اي به شوراي سردبيري اعلام كرد كه از اول خرداد ماه از دريافت هرگونه مطلب توليدي توسط خبرنگاران خود داري شود.

وي ادامه داد: در پي ارسال اين نامه، خبرنگاران به همراه عكاس روزنامه اخراج شدند و عليرضا اسكندريون، يكي از اعضاي شوراي سردبيري نيز در حمايت از خبرنگاران، استعفاي خود را اعلام كرد.

ميناخاني گفت: خبرنگاران اخراج شده روزنامه مردم نو بين 2 تا 5 سال سابقه كار در اين روزنامه دارند.

شايان ذكر است ركود در روزنامه مردم نو طي 2 روز اخير مشهود بوده و صفحات آن از اخبار سايتها و خبرگزاري ها كامل مي شود.

رضا سواري مدير مسئول روزنامه مردم نو در گفتگويي كوتاه با خبرنگار ايسنا بيان جزئيات اين مسئله را به آينده اي نزديك موكول كرد

شعری کوتاه

hadivahidi — Thu, 22 May 2008 11:11:25 GMT

بوي بهار

هادي وحيدي

شاتوت مي خورم

دهانم بوي بهار گرفته است

آه... چه بهار خوش طعمي!

دهانم كه بوي بهار مي گيرد

پروانه مي شوم

ابريشم پيله هاييم به بال هاي تو گره خورده است

پروازم ده

مي خواهم از آسمان پر در آورم.

رثای کوثر نور

hadivahidi — Sun, 18 May 2008 11:29:31 GMT

سر ّ حكمت

...پشت در ماند كبوتر چون شود

سينه اش از زخم غرق خون شود

از نفس مي افتد و پر مي زند

تاب از كف مي دهد جان مي كند

چون ندارم تاب و عمر نوح، من

شمه اي گفتم ازان مشروح، من

قصه چون از تازيانه سر كنم

داستاني بي كرانه سر كنم

تازيانه تاب از گل مي برد

هر چه گل دارد تحمل مي برد

خاصه آن گل غنچه دارد در كنار

از نسيمي شاخه هايش بي قرار

تازيانه حال او را چون كند

سينه ي آلاله ها را خون كند

خون فرو بارد از اين غم چشم باغ

تا قيامت لاله ها دارند داغ

پنجمين فصل تمام سال ها (دفتر دوم مديح و مرثيه)هادي وحيدي، چاپ اول بهار 1384

روزگار غریب

hadivahidi — Sun, 11 May 2008 19:03:18 GMT

کار ما در بیستون کاغذین جان کندن است

خسروان جان کندن فرهاد شیرین دیده اند

ميرشكاك

چه روزگار غریبی ! نزدیک به دو دهه پیش تنها تو بودی و علیرضای عزیز و شاید یکی دو تن دیگر که آثار میرشکاک را در این شهر خوانده بودید و حاشیه نویسی هم کرده بودید و فحاشی هایش را هم به اخوان بزرگ پاسخ داده بودید. اما چه روزگار غریبی است که امروز یوسفعلی میرشکاک در زنجان باشد و خبر دار نشوی.

به نظرم علیرضایمان آنجا بوده. شاید به واسطه ی جوادی عزیز.

درود بر حوزه ی هنری با این اطلاع رسانی قوی!

ستاره دنباله دار

hadivahidi — Mon, 05 May 2008 12:12:18 GMT

ستاره دنباله دار

به بهانه 16 اردیبهشت داغ روز درگذشت حسین منزوی

هادي وحيدي

دو نام روشن بر چكاد غزل امروز مثل آفتابي پرفروغ مي‌درخشند: منوچهر نيستاني و حسين منزوي كه آغازگران راستين غزل نواند. غزلي كه براساس آموزه‌هاي روشن و عميق نيماي بزرگ شكل گرفته است و توانسته با حفظ صورت غزل،‌ ”شعر نو“ را در خود به وجهي درخشان‌تر به نقطه ظهور برساند.
”نيستاني“ فرم را ـ كه از عناصر پنجگانه اصلي شعر است ـ در غزل دگرگون ساخت و ”منزوي“ درونمايه‌اي نيمايي به آن بخشيد.
آتش‌زنه غزل امروز، غزل: چون سنگها صداي مرا گوش مي‌كني / سنگي و ناشنيده فراموش مي‌كني فروغ است كه با همين تك غزل خود، چراغي فرا راه غزل برافروخت و اين چراغ در غزل شكوهمند شاعر ”با سياوش از آتش“ به كهكشاني از ستاره‌هاي دنباله‌دار تبديل شد.
در هيچ كدام از آثار شاعران غزل نو، استحكام كلام ”منزوي“ را نمي‌بينيم و اين نيست مگر تأثير انس و الفت عميق اين شاعر با ديوان شاعران بزرگ از جمله لسان‌الغيب، حافظ كه اين تأثير در مجموعه ”از شوكران و شكر“ به روشني مشهود است. اگرچه مؤلفه‌هاي سبك هندي را در غزل شاعر ”حنجره زخمي تغزل“ مي‌توانيم به احصا بنشينيم اما خود منزوي با اين سبك و شاعران آن از جمله ”بيدل دهلوي“ سر سازگاري نداشت و معتقد بود كه اين شاعر را مي‌خواهند در جايگاه حافظ بنشانند و اين گفته از كسي چون ايشان درباره اين سخن‌سراي بزرگ بعيد بود. اگر آن انسي كه منزوي با ”سفينه حافظ“ داشت با ديوانهاي شاعران سبك هندي برقرار مي‌كرد. به نظر نويسنده اين سطور، غزل او از اين مرتبه هم پرشكوه‌تر و منزلتي ماوراتر پيدا مي‌كرد؛ به ويژه در عنصر تخيل كه اصل و اساس شعر بر آن استوار است. اما متأسفانه فرياد برمي‌آورد: بعد از آن طوطيان هند آواز / غزلم بلبل عراقي بود …
نوآوري و نوگرايي در غزل شاعر ”از كهربا و كافور“ به خاطر كشته‌كار بودن منزوي ـ كه در دامان شعر بزرگ شده بود ـ در حد اعتدال است. مؤلفه‌اي كه ديگر شاعران به ويژه جوانان جوياي نام از آن غافل‌اند. وسواس در انتخاب واژگان آن هم به طرز حافظ از ديگر مشخصه‌هاي آثار شاعر ”با عشق در حوالي فاجعه“ است كه بر اين خصايص مي‌توانيم سود جستن از اساطير به ويژه اسطوره‌هاي شاهنامه‌اي را هم بيافزايم كه در نوع خود قابل تأمل است. (بنده به اين مؤلفه و ديگر مؤلفه‌هاي غزل امروز در رساله دانشگاهيم بر رسيده‌ام كه اهل نظر را به آن اثر ارجاع مي‌دهم).
“منزوي“ عزيز در فرمهاي ديگر هم از جمله نيمايي چيزي از اقران خود كم ندارد و پله‌اي پايين‌تر نمي‌نشيند. شعر ”چهل‌سالگي“ او از شكوهمندترين آثار نيمايي است و از شكوهمندترين آثار او. اين آثار نيز مي‌توانند موضوعي جداگانه براي رساله‌اي دانشگاهي قرار بگيرند. كاش مردي يا زني از خويش برون آيد و كاري بكند و آثار اين شاعر فقيد را به لحاظ روانشناختي هم مورد كنكاش قرار دهد كه نقدي عالي خواهد بود.
باز سالي گذشت و در ”داغ روز“ درگذشت شاعر ”به همين سادگي“ و ناقد ”ديدار در متن يك شعر“ ياد او را با دلي اندوهگين گرامي مي‌داريم و زمزمه مي‌كنيم:
دوس دارم يه دست از آسمون بياد ما دو تا رو / ببره از اينجا و اون وره ابرا بذاره
دوس دارم تا آخر دنيا تماشات بكنم / اگه زندگي برام چشم تماشا بذاره

روزنامه مردم نو۱۶ اردیبهشت