پنجمين فصل تمام سال‌ها

گلوله و هزار بوسه

hadivahidi — Sat, 12 Dec 2009 07:15:38 GMT

«گلوله» مجموعهاي است حاوي داستانهاي مينيمال، به ترجمهي اسدالله امرايي ـ مترجم مجرّب و نام آشنا ـ كه ابتدا در سال 1384 و پس از آن در 1386 از سوي نشر مشكي در قطع جيبي (32 صفحه) منتشر شده است. داستانهاي خواندني گيرايي دارد از نويسندگان مختلف كه به زيبايي ترجمه شدهاند. داستاني از اين مجموعه را ميخوانيم:

مجازات

استفان لاكنر

ترجمه: اسدا.. امرايي

سنگينترين مجازاتي كه خدايان يونان باستان ميتوانستند براي سيزيف در نظر بگيرند اين بود كه تا ابد كار بي هودهاي را انجام دهد.

سيزيف محكوم شده بود تا تخته سنگي را از شيب تندي بالا ببرد. مدّتها گذشت و سيزيف در تمام اين مدّت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سر بالايي تند بود، اما تا به بالاي بلندي ميرسيد تخته سنگ ميغلتيد و به پايين دره ميافتاد. خدايان فراموش كرده بودند كه تخته سنگ بر اثر مرور زمان و ضربه دچار فرسايش ميشود. در صد سال اول، لبههاي تيزي كه دستهاي سيزيف را بريده و زخمي كرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدي پستي و بلنديهاي سنگ به قدري صيقلي شد كه سيزيف تخته سنگ را قل ميداد و بالا ميبرد در هزار سال بعد تخته سنگ كوچك و كوچكتر شد و شيب هموار و هموارتر و...

اين روزها سيزيف تكه سنگ ريزي را كه روزگاري صخرهاي بود به همراه قرصهاي مسكن و كارتهاي اعتبارياش در كيفي ميگذارد و با خود ميبرد. صبح سوار آسانسور ميشود و به طبقهي بيست و هشتم ساختمان دفترش ميرود كه محل مجازاتش به حساب ميآيد. بعد از ظهرها دوباره به پايين برميگردد.

هزار بوسه

16 داستان كوتاه و پندآموز

گردآوري و بازنويسي: محمدعلي خامه پرست

چاپ نخست: 1387

شمارگان: 2000 نسخه

نشر پينار

«محمدعلي خامه پرست» هم نويسنده است و هم شاعر. داستانهاي كوتاه خود او از بهترينهاست. در شعر نيز، سرودههايش بيشتر در نحلهي «سپيد پيشرو» قرار ميگيرد. «هزار بوسه» نخستين اثر او در هيأت كتاب است كه شانزده داستان را بازنويسي كرده است و در قطعي كه تازگيها معروف به «خوشخوان» شده چاپ كرده. آن هم در شكل و شمايل زيبا. در نمايشگاه كتاب زنجان نيز از پرفروشترينها بوده است. عنوان اروتيك و زيباي آن كار خود را كرده است. (البته محتواي داستان هزار بوسه اصلا اين گونه نبود) با اميد به انتشار آثار ديگر «خامه پرست» در آيندهاي نزديك، داستاني از اين مجموعه را ميخوانيم.

«سوء استفاده»

دختر جواني در سالن انتظار ايستگاه راه آهن منتظر اعلام براي سوار شدن به قطار بود. بايد ساعتي را كه به حركت قطار مانده بود به نحوي خودش را سرگرم ميكرد. پس تصميم گرفت يك مجله بخرد و با مطالعه، اين مدت را كوتاه كند. مجله را توي كيف دستياش بند كرد و بعد يك بسته بيسكويت هم خريد. رفت روي يك صندلي بخواند. هنوز صفحهي اول را ورق نزده بود كه مردي آمده و به فاصلهي يك صندلي، كنارش نشست. بعد با سر و صدا شروع كرد به باز كردن روزنامهاي كه با خودش آورده بود. دختر جوان اولين تكه از بيسكويتاش را كه روي صندلي بين خودش و مرد روزنامه خوان بود برداشت. بعد بلافاصله مرد هم يك تكه از بيسكويت برداشت. دختر عصباني شد ولي به روي خودش نياورد. فقط پيش خودش فكر كرد: اين يارو عجب رويي داره. اگه حال و حوصله داشتم حسابي حالشو ميگرفتم.

بعد از هر تكه بيسكويتي كه دختر برميداشت، مرد هم دست دراز ميكرد و يكي برميداشت. دختر جوان ديگر راستي راستي داشت جوش ميآورد. ولي نميخواست باعث بگو مگو بشود. تا اين كه وقتي فقط يك تكه بيسكويت ته پاكت مانده بود، فكر كرد: آه، حالا ببيني اين آقاي پررو و سوء استفاده چي، چه عكس العملي نشون ميده؟!

مرد هم با كمال خونسردي بيسكويت آخري را برداشت و دو قسمت كرد. نصفاش را براي دختر، روي بستهي خالي بيسكويت گذاشت و نصف ديگرش را خودش خورد.

دختر از شدّت عصبانيّت كارد ميزدي خونش نميآمد. زير لب لنديد: آه، اين ديگه خيلي رو ميخواد!

در حالي كه حسابي برافروخته شده بود، بلند شد مجله و كيفش را برداشت. با اعلام بلندگوهاي سالن انتظار، رفت تا سوار قطار شود. وقتي همهي مسافران سر جايشان توي كوبه نشستند و قطار با تلق و تلوق شروع به حركت كرد، دختر نگاهي توي كيفش انداخت تا عينك آفتابياش را بردارد. يك دفعه جا خورد. بستهي بيسكويتي كه خريده بود هنوز توي كيفش بود: دست نخورده و باز نشده! سراسر راه با احساس شرمندگي به اين فكر ميكرد كه چه طور آن مرد بدون ناراحتي و اوقات تلخي بيسكويتهايش را با او تقسيم كرده بود.

hadivahidi — Thu, 03 Dec 2009 09:30:18 GMT

غزلهايي از سهيلا طاووسي فرد

بيست و دومين بهار زندگيش نزديك است و در دانشگاه رشتهي فيزيك ميخواند. زنده ياد پدر بزرگوارشان مشوّق اصلي او بودهاند.

به گفتهي خود شاعر، از پنج سالگي شعرهاي خوب شاعران را ازبر ميكرده است. بيشتر سرودههاي محمدحسين شهريار را در ذهن دارد. از سيزده سالگي با سرودن آشنا ميشود و از هفده سالگي شعر را به صورت جدّي در كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان آغاز ميكند آن هم با كمك مربيان مجرّب و خوب از جمله سركار خانم فاطمه سليماني، كه خود از شاعران ممتاز اين سامانند.

چند ماه پيش نيز نيمهي گم شدهی خود را يافته و زندگي تازهيي را شروع كردهاند. با آرزوي توفيق الاهي در شعر و زندگي براي اين شاعر جوان. سه غزل نرم و لطيف او را زمزمه ميكنيم.

از اين نگاه خاك گرفته چه ديدهاي

اين گونه زير خاك دلم آرميدهاي!

در من به جز سياهي تلخ سكوت نيست

در من به جز همين غزلي كه شنيدهاي

آن قدر نرم صحبت تو بر دلم نشست...

ابريشمي و دور دل من تنيدهاي

تاجي به روي اين سر سامان نديدهام

خورشيدي و به روح يخ من دويدهاي

من با كدام وصف تداعي كنم تو را

وقتي كه عاشقانه به دادم رسيدهاي

نه اين غزل كفاف نگاه تو را نداد

بايد معرفي كنمت در قصيدهاي

ميايستم درون خيابان دو ساعتي

با مردمان سردتر از شير پاكتي

اين كفشها به درد دل من نميرسند

من هم نميرسم به قدمهاي راحتي

هر گوشه خاطرات كبودم كبودتر

دنيا نديده زشتتر از اين جنايتي

وقتي كلاه من پس هر معركه كج است

كج ميشوم به كوچهي تنهاي پاپتي

آويز چوب پرده چه داند كه پلّهها

زير فشار يخ زده دارد چه وحشتي!

بگذار زير سقف تو يك شهر گم شوم

وقتي نمانده موسم مهري، صداقتي

حتا از آن چه در نظرم بود بهتري

ياقوتم از تمام پريزادهها سري

دست فرشتهها به غبارت نميرسد

حالا كه دوست دارمت از جنس ديگري

هر طيف عاشقانهي من رنگ چشم توست

خورشيدم از طلوع غزلها، غزلتري

بگذار در سكوت تو باران ضرر كند

در ذره درههاي وجودم مصوّري

هر آن كه در جهان و زمين و زمانه است

هرگز ندارد از تو و مثل تو همسري

سفیر عاشورا

hadivahidi — Tue, 24 Nov 2009 08:17:18 GMT

فرارسیدن روز عرفه گرامی باد.به یاد سفیر عاشورا

زخم

هادی وحیدی

کوفه شهری که ننگ انسانی ست

شهر ابلیس، شهر شیطانی ست

کوفه شهری که عشق کم دارد

کوچه هایش همیشه غم دارد

کوفه شهری ، نه آفتاب آباد

ظلمتی، بی فروغ، خواب آباد

کوفه شهری که مرتضایی نیست

فرصت آن جا به روشنایی نیست

کوفه شهر حضور خفّاشان

نیست در آن ز نور وصبح نشان

کوفه شهری همیشه ننگ آیین

کوچه هایش کدورتی دیرین

الفتی با یزیدیان دارد

هر بتی را خدای انگارد

بت:یزید وقیح را گویم

آن پلید قبیح را گویم

کوفه ای که ستاره اش افسرد

کوفه ای که حسین را آزرد

مردمانش چه بی وفا بودند

با نمازان بی خدا بودند

مردمانی که کفرشان باقی ست

نامشان تا همیشه ها یاغی ست

باورت نیست وضع کوفه اگر

مسلم بن عقیل را بنگر

"طوعه " تنها پناه داد او را

مهربانی که کرد یاد او را

زن خاکی ، سرشتش افلاکی

جوهرش مهربانی و پاکی

غرق خون مثل لاله می رویم

با تمام وجود می گویم:

گرسر من به دار آویزد

باز هم با یزید بستیزد

شرح شرحه شوم اگر باللّه

از لبم آه بر نمی خیزد

خون گرمم که می شود جاری

سردی کوفه را به هم ریزد

مسلم آغاز انقلابی شد

که سکوت جهان برانگیزد..

صورت کامل مثنوی - غزل را در مجموعه بخوانید.

آفتاب ترین انتخاب ،هادی وحیدی ، چاپ اوّل:1379،نشر فائزون

یاد استاد

hadivahidi — Sun, 08 Nov 2009 16:36:18 GMT

يادي ديرگاه از استاد فريدون دادخواه

هادي وحيدي

فريدون خان دادخواه، مرد هنرمندي كه سنّ و سالي از او گذشته بود و انساني بود موقّر، منظّم و مجرّد به هر دو معنا. با موهايي جو گندمي و هميشه با كت و شلوار تيره رنگ و اطو خورده. به آرامي سخن ميگفت و تأمل برانگيز و با احترام تمام از هنرمندان بزرگ قرون گذشته ياد ميكرد. به خيّاط خانهي پدرم ميآمد. خيّاطي كه صبحگاهان، كانون پيران اصيل، با وقار و هنرور و عصرگاهان، پاتوق جواناني بود كه در ميانشان ميتوانستي افرادي با سواد، دانشور و هنرمندي را هم ببيني.

زندهياد فريدون خان، خط شكسته نستعليق را به زيبايي چشم نوازي مينگاشت و بيننده را به تحسين واميداشت. دادخواه در نوجواني به شاعري نيز دست يازيده بود و شعرهايي از ايشان ـ اغلب طنزآميز با صبغهاي اجتماعي ـ در جنگهايي چاپ و منتشر شده بود. به درویش عبدالمجيد طالقانی ـ شكسته نويس بزرگ ـ علاقهاي بي حد داشت و ميگفت از آثار گرانمايهي او، اثري دارد كه اصل خطّ زيباي اوست.
چه قدر اين هنرمند نازنين را دوست داشتم و احترامي خاص به ايشان قايل بودم. سالياني پيش كه خيّاط خانهي پدرم برقرار بود، هفتهاي يكي ـ دو بار ميآمد و زيارتشان ميكردم و نكتههايي از او ميآموختم و ايشان گاه گاهي با قلم فرانسه برايم مينوشتند و هنگامي كه قلم را به همراه نداشتند با خودكار معمولي. در ميان «شكسته»هايي كه از شادروان دادخواه به يادگار دارم خطي هست كه بسيار استادانه و هنرمندانه نوشته شده است كه هنگام رقم زدن اين سطور نيافتمش. اما خطي را كه با خودكار نوشتهاند و تنها سايهاي است از هنر پر ارجشان در اين فرصت به تماشا ميگذارم.
پس از آن سالهاي شوق آميز و خاطره انگيز، ديگر نديدمشان و متأسفانه چند سال پيش خبر دار شدم هنگام پارو كردن برف، از پشت بام افتاده و در گذشتهاند. ياد و خاطرهاش هميشگي و روح زلالش جرعه نوش بحار رحمت الاهي.

نمایشقاه کتاب

hadivahidi — Wed, 04 Nov 2009 08:14:56 GMT

نمایشقاه کتاب

برای نمایشگاه بزرگ! ناشران در زنجان

بی باده ی تو، شراب و ساقی همه هیچ.

بی عطر تو ، نکهت اقاقی همه هیچ.

از این همه ناشر بزرگ دم پیت

نُه ناشر خوب بود و باقی همه هیچ...!

سوگسرودي براي: پرويز مشكاتيان

hadivahidi — Sat, 17 Oct 2009 17:10:18 GMT

سوگسرودي براي: پرويز مشكاتيان

محمدرضا شفيعي كدكني

اي دوست وقت خفتن و خاموشي ات نبود
وز اين ديار دور فراموشيات نبود
تو روشنا سرود وطن بودي و چو آب
با خاك تيره روز هماغوشيات نبود
ميخانهها ز نعره تو مست ميشدند
رندي حريف مستي و مي نوشيات نبود
دود چراغ موشي دزدان تو را چنين
مدهوش كرد و موسم خاموشيات نبود
سهراب اضطراب وطن بودي و كسي
زينان به فكر داروي بيهوشيات نبود
در پرده ماند نغمه آزادي وطن
كانديشه جز به رفتن و چاوشي ات نبود
در چنگ تو سرود رهايي نهفته ماند
زين نغمه هيچ گاه فراموشيات نبود

اي سوگوار صبح نشابور سرمه گون
عصري چنين سزاي سيه پوشيات نبود
21 سپتامبر 2009 ـ پرينستون

معرفی تازه های کتاب

hadivahidi — Mon, 05 Oct 2009 06:34:00 GMT

ادبیات و فلسفه در گفت و گو

هانس گئورک گادامر

به کوشش رابرت پاسلیک

ترجمه،تقریر و شرح :زهرا زواریان

ویرایش علمی :بیژنعبدالکریمی

چاپ اول :1388

انتشرات نقش و نگار و نقد فرهنگ

3200تومان

نسبت فلسفه و تفکر ،با شعر و ادبیات چیست و ازچه منظری می توان به تعامل و گفتگو میان این دو در حوزه ی اصیل حیات بشری پرداخت ؟ بی شک رابطه میان فلسفه و ادبیات،یکی از مهم ترین چالش های است که می توان روش های آن را آزمود و از تجربه های دیگران ،برای فهم موضوع سود جست .

پرسش مهم در این باره این است که جایگاه فلسفه کجاست و نسبت فلسفه وتفکر،با شعر و ادبیات چیست؟ آیا صرفا اهل فلسفه ، قوام بخشان تفکر یک قوم و ملت هستند.یا شاعران و ادبیان نیز؟ نسبت میان فیلسوف و شاعر در فرهنگ یک ملت چیست ؟ آیا تعاملی میان شاعران و فیلسوفان وجود دارد ؟ایا میان فلسفه و ادبیات ،می توان مرزهای روشن و قاطعی ترسیم کرد؟ این کتاب بستر مناسبی برای تامل بیشتر در باب نسبت میان فلسفه وادبیات فراهم می کند.

به نقل از پشت جلد کتاب

سیمین و منزوی

hadivahidi — Tue, 22 Sep 2009 11:53:18 GMT

شعری ازمجموعه ی "از تر مه و تغزّل"

برگرفته از بخش چاپ نشده های" با عشق تاب می آورم"

(1372- 1349)

به بهانه ی اوّل مهر ماه ،زاد روز جاودان - یاد حسین منزوی

بشارت

سر سلامتی به سیمین خانم دانشور

بانوی سیاهپوش !

بانو جان !

سر بر کن از این شب سیاووشان

آنک بنگر :زمرّدی جوشان

جنگل شده گاهواره ی خورشید

در خانه ات آن درخت بالیده است

و سایه فکنده در خیابان ها

و سایه ی او بزرگ خواهد شد

چندان که تمام شهر جنگل گردد

در تاریخی که خون به دل دارد

از ابرانی سترون و نازا

وز مردانی کم از مخنّث

اکنون جنگل چه نقطه ی عطفی ست

بانو! بانو!

سرت سلامت باد

از من باری

تو را بشارت باد

سر برکن

راه صبح

نزدیک است

صبحی که در آن جنازه هایی را

که این همه روی دست هایت

مانده است

در چشمه ای از سپیده دم

خواهی شست

و پیش تر از به خاک بخشیدنشان

رو با مشرق

نماز خواهی کرد

دیری است که طبل هوشیاری را

در شرق بزرگ نوبتی می کوبد

مردان سپیده دم خیابان ها را

از خواب قدیم بر می انگیزند

و باد که آمده است از جنگل

ته مانده ی خواب شهر را

می روبد

ری را

hadivahidi — Mon, 14 Sep 2009 09:49:18 GMT

نگاهي به واژهي «ري را» در شعري از نيمايوشيج

هادي وحيدي

در لاي مجموعه شعري به كاغذ پارهاي برخوردم كه يادداشتي بود دربارهي شعر «ري را»ي نيما. سالها پيش نوشتهام براي ارائه در نشستي از نشستهاي زنده ياد انجمن بامداد؛ انجمني كه «خوش درخشيد ولي دولت مستعجل بود». ميدانم در نوشتن آن، از منابعي نيز استفاده و سوء استفاده كردهام، متأسفانه اشارهي روشني به منبعي نشده است. اين يادداشت، به همان صورت ـ بدون هيچ تغيير ـ تقديم ميشود:

«ري را...» صدا ميآيد امشب

از پشت «كاج» كه بند آب

برق سياه تابش تصويري از خراب

در چشم ميكشاند،

گويا كسي است كه ميخواند...

اما صداي آدمي اين نيست

با نظم هوش ربايي من

آوازهاي آدميان را شنيدهام

در گردش شباني سنگين

ز اندوههاي من

سنگينتر

و آوازهاي آدميان را يكسر

من دارم از بر

يك شب روي قايق دلتنگ

خواندند آن چنان؛

كه من هنوز هيبت دريا را

در خواب

ميبينم

ري را... ري را...

دارد هوا كه بخواند

در اين شب سياه

او نيست با خودش،

او رفته با صدايش اما

خواندن نميتواند

«ري را» از شعرهاي مرموزي است كه رازي وهم آلود بر آن سايه گسترده است. رازي كه آدمي را پس از خواندنش، به رمزگشايي واميدارد و عطش گشودن آن راز، روان انسان را فراميگيرد و به گفتهي شاعر و پژوهشگر ارجمند استاد محمود فلكي، اين شعر بر آدمي، تاثير جادويي دارد.

معاني و مفاهيم یا مصداقهايي كه براي واژهي «ري را» يافتهام از اين قرارند:

الف) هان، هشدار، بيدار باش، در بازيي به همين نام در مازندران به كار ميرود.

ب) پرندهاي كوچكتر از گنجشك و شبيه به آن.

ج) ممكن است فقط صوتي باشد، ندايي كه روستاييان در صحرا با آن همديگر را صدا ميزنند مانندهاي، آهاي.

د) نوشتهاند كه نام زن است در طبري. اگرچه بسياري آن را قبول ندارند. اما از اولين چاپ، چه درست و چه غلط، اين معنا لازم و همراه اين شعر شده است.

با آن كه از زمان سرودن اين شعر، «ري را» را بيش تر نام زني عنوان كردهاند و اين معني در مجموعه نمونههايي از شعر نيما يوشيج انتخاب شادروان سيروس طاهباز و گزينه اشعار نيما يوشيج به كوشش يداله جلالي پندري نيز ذكر شده است، اما چندان درست به نظر نميآيد. اگر به جاي اين واژه، نام زنانهاي كه هم وزن «ري را» باشد، بگذاريم، شعر گيرايي خود را از دست ميدهد، ستون اصلي آن فرد ميريزد و قلعهي سترگ شعر از هم ميپاشد.

فضاي وهم آلود شعر، فضايي تاريك و سياه است كه به ابهام «ري را» ميافزايد. سطرهاي دوم و سوم كمي پرده از چهره «ري را» برميدارد و واژههاي خواندن و صدا بيانگر اين است كه «ري را» ميبايست صدا باشد و سه نقطهاي كه بعد از «ري را» ميآيد نمايانگر پژواك صداست. اين كار را نيما درآوردن صدا به گونههاي مختلف، در شعر انجام داده است:

قوقولي قوقو....

دينگ دانگ....

پيت پيت.....

«ري را» اندوهي جانسوز و جهانسوز در خود دارد كه در تلفيق با شب جانكاه تر ميشود. سطرهاي بعدي شعر، هراس مستتر در «ري را» را مضاعف ميسازد و به گفته فلكي اگر «ري را» را از «را» جدا كنيم و هنگام شب با صداي بلند بخوانيم ـ كه آوازي گنگ خواهد بود ـ ترس ناشناختهاي آدمي را فرا خواهد گرفت.

ترديدي كه با آمدن واژههاي «گويا» در شعر جاري شده، به راز ناكي و رمزآلودگي آن ياري رسانده است و آب كه رمز روشنايي است با برق سياه «تابش» سياهي شعر افزوده است و تشخصي كه بر شب داده شده، گمان ذهن به آن كه «ري را» از خود شب باشد، ميرود. اگر اين صدا را اسطورهاي بدانيم،اين صدا، صدايي برآمده از روان جمعي آدمي خواهد بود و چنين صدايي از شب برميآيد نه روز زيرا كه ابهام ضمير ناخودآگاه همساني با ابهام و تيرگي شب دارد.

در معنايي نمادين، شب را ميتوانيم نمادي از روزگار اختناق بگيريم و ري را فريادخواهي مردمان ستم ديدهاي كه صداي خود را به شاعر ـ انسان آگاه و فرهيخته جامعه رساندهاند.

و نكته آخر اين كه اگر «ري را» نام زني بدانيم ميتواند آن زن نيماي نيما باشد و اين زن زني اسطورهاي خواهد بود و نيمهي گم شده نيما كه تنها در شعرش بازيافت.

کز رفتن یک تن چه قدر تنهاییم

hadivahidi — Sun, 30 Aug 2009 15:57:18 GMT

رهاوی

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی

کمترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی

در قناری ها نگه کن، در قفس، تا نیک دریابی

کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است.

کمترین تصویری از یک زندگانی :

آب،

نان،

آواز،

ور فزون تر خواهی از آن،

گاهگه پرواز

ور فزون تر خواهی ازآن شادی آغاز

(ور فزون تر، باز هم خواهی ...بگویم، باز؟)

آنچنان بر ما به نان و آب ،

اینجا تنگ سالی شد

که کسی در فکر آوازی نخواهد بود

وقتی آوازی نباشد،

شوق پروازی نخواهد بود.

دوره به دوره بزرگانی به ویژه از اهالی ادبیات و فرهنگ، از ایران مهاجرت کرده و رفته اند.متأسفانه این مهاجرت ها ورفتن های از ایران در سال های اخیر شتاب تند تری گرفته است.بامداد امروز خبر دار شدم شاعر، مترجم و استاد کم نظیر و فرهیخته دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی- که بقیه السیف و یادگار استادان بزرگ ادبیات اند-برای همیشه از ایران رفتند.افسوسی مویه کنان بر زبانم نشست و نخستین جمله ای که از ذهنم گذشت، جمله ی "کاش ما هم می توانستیم"بود... فکر می کنم این آرزویی است که بیش تر کسانی که این خبر را شنیده اند، همین آرزو را دارند.

دکتر کدکنی از عزیز ترین هایی هستند که با تمام وجود دوستشان می دارم.ایشان هم مرا دوست دارند و دوست داشتن این چنینی ،زیباترین دوست داشتن هاست. امّا تنها دو بار با ایشان گفت و گو داشته ام و یک بار هم دیداری در دانشگاه تهران بنا به امر استاد.

نخستین گفت و گوی تلفنی ام- دوازده سال پیش - زمانی بود که ایشان غزلی از بنده را در کلاس دکتری ادبیات خوانده و از دانشجویان خواسته بودند اگر نشان و نشانه ای از من دارند به بنده اطّلاع دهند که با ایشان تماس بگیرم.استاد دوره ی کارشناسی ام دانشجوی دکتری ا یشان بودند.چه قدر ذوق زده شده بودند از شنیدن شعر من از زبان دکتر کدکنی و این ذوق زدگی را می شد از پشت کلمه هایی که این قضیه را به من می گفتند ،احساس کرد.البته یک روز پیش از او عزیز دیگری مطّلعم کرده بود. با ایشان تماس گرفتم و چه مهربانانه از من خواستند که به تهران بروم و دیداری داشته باشیم.من به دیدارشان شتافتم.بعد ها دیگر نخواستم مزاحمشان باشم و ...تا این که غزلی به بهانه ی 67 سالگیشان به قول قدما ،فی البداهه سرودم و چاپ شده اش را به واسطه ی دوستی به دستشان رساندم.این بار ایشان زنگ زدند و دوباره مرا شرمنده ی مهربانی خویش ساختند واین گفت و گو زمانی بود که آتشی هم تازه به خوان هشتم –مرگ –رسیده بود.گپ و گفت ما با گفت و گو درباره ی شعر آتشی عزیز به پایان رسید.ایشان باز در آن گفت و گو خواستند که به دیدارشان بروم و باری هم دیگر را ببینیم.فسوسا که من کوتاهی کردم...خدا را چه دیدی ان شا الله دوباره می بینمشان.

از امروز دلم برای ایشان بسیار تنگ تر خواهد شد.به احتمال در شماره ی در حال انتشار"بخارا"ی دهباشی عزیز و تلاشگر غزلی از من که به دکتر شفیعی نازنین تقدیم شده است، منتشر شود.

غربیان و مللی از شرق به این نتیجه رسیده اند که منابع یک کشور نفت و گاز و معادن دیگرش نیست.منابع واقعی یک سرزمین انسان های آن سرزمین هستند و ما سال هاست که این منابع عظیم را تقدیم دیگران می کنیم!

دیگر از چشم یاران چه خیزد؟

ابر ها را بگو تا ببارند!

--------------------------------------

این پست پیش از این که دانشگاه تهران اعلام کند دکتر کدکنی ،تنها برای یک سال از ایران رفته اند، نوشته شده است.