مثنوی - غزل کوتاه پریچه

پریچه

 

                      ....برای من نماند و رفت

 

فروغِ ماه به دريا، زلال مهتابي

توانعكاس سپيدي به  سينه ي آبي

 

الا تو! تجربه اي ازستاره بودن ها

براي آينگي، استعاره بودن ها

 

طلايه دار اساطيري زن ازلي

شكوهمندي خورشيد روشن ازلي

 

مسيح درنفسِ تو دميده ، مريم نور!

تو آفتاب تريني به آسمان حضور

 

هزارسال زمين دور مهر گرديده است

در اين مدار تو را ، ماه اين سفر ديده است

 

مناظر فلكي با تو،  كهكشاني تر

بدون چشم تو خورشيد ، سرمه داني تر

 

سليل روشن مهري، سلاله ي ماهي

نديده چشم زمين از تو آسماني تر

 

لياليِ من عاشق، هزار و يك شبِ تو

ز هرچه قصّه ي عشق است، داستاني تر

 

مخواه بي تو بمانم در اين گَريوه ي شب

تو اي طليعه ي اسطوره، بي زماني تر

 

يگانه با تو نه تنها  فروغ امّيد است

نگاه روشن تو چشمه – چشمه خورشيد است

 

                                                  هادی وحیدی