کوه ها باهم اند وتنهایند

كوه ها باهم اند وتنهايند

همچو ما باهمان تنهايان

ازديروز٬انديشيدن به غربت غريب انسان امروز٬گريبان گيرم شده است.

مي انديشم انسان كجا آباد امروز كه درظاهر باتكنولوژي دنياي مدرن به هم نزديك تر شده٬درباطن چه اندازه ازهم ديگر فاصله دارد و تنهايي اش چه قدر عميق تر شده است.دراين تنهايي شايد تنها جان پناه او انس عاشقانه باكتاب است كه مي تواند دريچه اي به ناكجا آباد باشد.

اين روزها با اين كتاب ها ازتنهاييم مي كاهم. شما هم امتحان كنيد...

 

●قلندريه درتاريخ(دگرديسي يك ايدئولوژي)٬محمدرضاشفيعي كدكني٬چاپ اوّل1386 ٬انتشارات سخن

●تفكر نوكانتي٬آندروآراتو٬ترجمه ي اميدمهرگان٬ چاپ اوّل1386 ٬انتشارات گام نو

●انقلاب ايران و بلشويك هاي ماوراي قفقاز٬گ.س. آروتونيان٬ترجمه ي محمّدنايب پور٬چاپ اوّل1385 ٬مؤسسه ي تحقيقات وتوسعه ي علوم انساني

●گريبايدوف شاعرسياست پيشه٬لارنس كلي٬ترجمه وگردآوري غلامحسين ميرزاصالح٬چاپ اوّل1386 ٬نشرنگاه معاصر

●تاريخ بيهقي٬خواجه ابوالفضل محمّدبن حسين بيهقي دبير٬تصحيح دكترعلي اكبرفياض٬نشرعلم

ویکتورخارا

ويكتور خارا – گيتاريست ٬ شاعر ٬ آهنگساز وآواز خوان شيليايي – از چهره هاي مبارز نهضت "مردمي" سالوادور آلنده – رهبر ورييس جمهوري شيلي– بود.

  پس ازكودتاي سازمان جاسوسي "سيا"(سپتامبر1973) او را همراه پنج هزارتن ازجوانان مبارز آن كشور در استاديوم بزرگ سانتياگو زنداني كردند.رييس زندان كه سرودهاي هيجان انگيز"خارا" راشنيده بود به هنرمند گرفتارنزديك شد و از او پرسيد آياحاضر است براي دوستان گيتاربزند وسرود بخواند؟

  پاسخ ويكتورخارامثبت بود:

– البته كه حاضرم !

  رييس زندان به يكي ازگروهبانان گفت : گيتارش رابيار!

گروهبان رفت وتبري با خود آورد و هر دو دست ويكتور را با آن شكستند. آن گاه رييس زندان به طعنه گفت : خب ٬ بخوان! چرا معطلي؟

  ويكتور خارا درحالي كه دستان خون ريزش را در آسمان حركت مي داد از هم زنجيران خود خواست كه با او هم صدايي كنند و آن گاه آواز پنج هزار دهان به خواندن "سرود وحدت" كه ويكتور خارا تصنيف كرده بود دراستاديوم سانتياگو طنين افكند :

مردمي يكدل ويكصدا

هرگز شكست نخواهند خورد...

  هنوز سرود به پايان نرسيده بود كه گروهبانان جسم نيمه جان ويكتور خارا رابه گلوله بستند.

 

                                    به نقل از كاست شماره ي 2 ويكتور خارا