به بهانه درگذشت اوریانا فالاچی

‏«اوریانا فالاچی» بیش از هر نویسنده و روزنامه‌نگار دیگری در دنیا طرفداران پابرجا و در عین حال دشمنان و مخالفان ‏سرسخت دارد، همیشه وبی استثناء با هر نوشته، گزارش، مقاله یا کتاب خود موجی از تحسین و تمجید و یا به عکس ‏خشم و انزجار در خوانندگانش برانگیخته است. ویدا مشفق

چهار- پنج کتابی که از «فالاچی» در سال های گذشته –دوره دانش‌آموزی‌ام- خوانده‌ام، از تأثیرگذارترین‌ها بر من ‏بوده‌اند. هنوز هم پس از گذشت سالیانی، طرح و سایه‌ آن‌ها را در فایل ذهن دارم. فالاچی از قوی‌ترین و ‏دوست‌داشتنی‌ترین روزنامه‌نگاران زن –تا سال‌های اخیر- در جهان بوده‌است.

حواشی، به متن پیوست

رسیده بر لب نوذر دو مصرع رنگین

ز بیت حافظ عالی‌جناب نازک‌تر

ز بعد خواجه که این بنده از حواشی ِ اوست،

کسی نگفته از این شعر ناب نازک‌تر.

 

«نوذر پرنگ» (1385-1316) هم به خدا و خاطره‌ها پیوست و خوان هشتم –مرگ- را درنوردید و شانه‌های نحیف ادبیات معاصر تکیده‌تر شد.

«پرنگ» شاعری بود که در فضای پس از نیما بالید و شعرهای زلالی را در قالب‌های کلاسیک و آزاد آفرید. اگرچه غزل‌های او را می‌توان با تساهل در دایره‌ی نئوکلاسیک‌ها قرار داد (و چنین هم می‌کنند) اما با کمی تأمل به وضوح می‌توان دید که غزل‌های دلنشین‌اش متعلق به گروهی است که در حد فاصل غزل دیروز و امروز قرار می گیرند؛ یعنی در طیف میانه‌ی این دو، و اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم غزل‌های پرنگ از همآغوشی سبک عراقی و سبک هندی (اصفهانی) زاده می‌شوند و زیبایی‌های هر دو سبک را در خود دارند: نازک خیالی‌های سبک هندی و جذبه و حال و «آن»ِ سبک عراقی برتری‌اش نسبت به هم‌طیفانش (میانه‌روها) این که نوآوری‌ها و زلالی‌های جوشیده از نهاد کلامش او را در پله‌ای بالاتر می‌نشاند.

از پرنگ دو مجموعه منتشر شده است:

1-      فرصت درویشان، نشر پاژنگ، بهار 1365.

2-      آن‌سوی باد، نشر سنایی، (شاید در دو سه سال اخیر؟).